Brak grondwater
Brak grondwater is grondwater met een matig zoutgehalte, tussen zoet en zeewater in, dat in kustpolders en zeekleigebieden de keuze van beplanting beperkt.
Brak grondwater ontstaat waar zoet regenwater zich in de bodem mengt met zout water dat ooit door de zee is achtergelaten of via kwel omhoogkomt. Het zoutgehalte ligt tussen dat van zoet water en van de zee in, en varieert met het seizoen en de regenval.
Het probleem speelt vooral in lage polders in Zeeland, op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden en in delen van Groningen en Friesland, waar de bodem van oudsher uit zeeklei bestaat. Bij een lage grondwaterstand in een droge zomer trekt het brakke water vaak dichter naar de wortelzone toe.
Voor een tuin betekent dit dat gewone vaste planten en gazon er slechter groeien dan verwacht, met verbrande bladranden of een kwijnend gazon als eerste signaal. Zouttolerante beplanting, vaak dezelfde soorten die ook langs de kust worden gebruikt, verdraagt de situatie beter.
Een grondmonster bij een laboratorium geeft zekerheid over het zoutgehalte voordat een border wordt ingeplant.
Veelgestelde vragen
Hoe herken ik brak grondwater in mijn tuin?
Planten die normaal goed groeien, blijven achter of krijgen bruine bladranden, vooral na een droge periode. Een grondmonster laat zien of het zoutgehalte de oorzaak is.
Welke planten verdragen brak grondwater?
Soorten die van nature langs de kust of op zilte grond groeien, zoals bepaalde grassen en vaste planten die tegen zout kunnen, doen het beter dan gewone tuinplanten.